بلاگ تین

افراتین

پنبه ارگانیکی در تولیدی پوشاک ها

در مقاله قبل در مورد جایگزین سبز یا همان بازیافت مواد برای استفاده دوباره تولیدی پوشاک ها از آن ها و تبدیل کردن آن به لباس های مختلف برای شما مقاله ای را ارائه دادیم. در این مطلب می خواهیم در مورد نساجی و تولیدی پوشاک های پررونق برای شما عزیزان صحبت کنیم.

نساجی و تولیدی پوشاک یک بار در صنعت پررونق در شرق آفریقا بود. امروزه این منطقه فرصت های فراورانی برای رشد دارد حتی اگر مشکلات زیادی پیش رو داشته باشد. کشورهای آفریقای شرقی امیدوار هستند که کشاورزان و کارگرانی که در تولیدی پوشاک ها مشغول به کار هستند بتوانند حداقل دوبرابر عملکرد در هکتار را انجام دهند، شیوه های کشاورزی را با تغییرات آب و هوایی تطبیق دهند و سهم پنبه ارگانیک را افزایش دهند. مدیر اجرایی کمیته بین المللی تولیدی پوشاک ها و تولید پبنه ارگانیک اظهار داشت که رشد بذر باید در اولویت باشد.

گرچه عموما اعتراف می شود که پنبه آفریقایی از کیفیت نسبتا خوبی برخوردار است، اما اغلب این پنبه را با قیمت ارزان در سطح بین المللی به فروش می گذارند. که این خود باعث می شود که کشاورزان به کارهای دیگری روی بیاورند. به عنوان مثال در مالاوی کارگران پبنه در چند سال گذشته از 300000 به 80000 هزار کاهش پیدا کرده اند. به همین دلیل تولید پنبه نیز از 1000000 هزار تن متریک به 15000 هزار تن کاهش یافته است.

خوشبختانه با سهم تنها 1 درصد پنبه آلی به قیمت حق بیمه به فروش می رسد. پنبه آلی هنوز هم یک پدیده حاشیه ای در بازار جهانی پنبه است. در تانزانیا سهم پنبه آلی نزدیک به 10 درصد است. سهم پنبه آلی مورد استفاده در تولیدی پوشاک ها پس از چین، ترکیه و هند به تانزانیا می رسد. هم چنین در اوگاندا تولید پنبه ارگانیک در حال دستیابی به رشد بالایی است و تولیدی پوشاک های اوگاندا از پنبه ارگانیکی در تولید لباس های خود استفاده می کنند. واضح است که پنبه ارگانیک یک طاقچه بازار است که در آن آفریقای شرقی می تواند      موفق باشد.

چیزی که تاسف بار است در آفریقای شرقی این مسئله است که در دولت های آفریقای شرقی بیشتر پنبه های ارگانیک به تولیدی پوشاک های موجود در کشورهای چین و هند صادر می شود. اما این چیزی نیست که دولت ها خواهان آن باشند بلکه آن ها می خواهند زنجیره تامین کامل پارچه پنبه را در کشورهای مربوطه توسعه دهند.              استراتژی های توسعه تولید پنبه کاملا مشابه نیستند. درست مانند اتیوپی، تانزاینا وکنیا کشورهای آفریقای شرقی هستند که آرزوی جدی دارند نه تنها تولید پنبه خود را به میزان قابل توحهی افزایش دهند بلکه بتوانند ارزش افزوده بسیار بیشتری را درکشور خود حفظ کنند.

 برخی از کشورها مانند بوتسوانا می خواهند که به صادر کنندگان تولیدی پوشاک موفقیت آمیز تبدیل شوند  اما تولیدی پوشاک های آن ها آرزوی ساختن زنجیره تامین با کارخانجات ریسندگی، بافندگی و نساجی را ندارند. آن ها فکر می کنند واردات نخ و پارچه با قیمت های شدید از رقابتی ترین کشورهای آسیایی نساجی واقعی تراست.

دیدگاه نساجی دولت و تولیدی پوشاک ها هنوز مسخص نیست. آیا تانزانیا باید در ملافه و دستمال سفره  یا به اصطلاح در        منسوحات لباس یا هردو باید تخصص داشته باشد؟ و یا ازاین گذشته، دولت تانزانیا باید از منابع کمیاب مالی خود برای تقویت سرمایه گذاری  در یک تولیدی پوشاک کارگر جذب شغل کند؟

در مطلب بعدی پاسخ به این سوال ها را خواهیم داد و مطالب بیشتری را در این زمینه برای شما عزیزان به نمایش می گذاریم.  

نظر خود را درباره این پست ارسال کنید